Gelukkig verdwaald

Voor je leest over mijn verdwaling twee mededelingen:
1. Het is een vrijdag in de eerste tien dagen van Dhul Hijja. Trek je conclusies ;).
2. Naqrae is onder een steen vandaan gekropen en heeft Facebook, yay. Ik zou het errug leuk vinden als je mij en mijn kindje liket, als je me heel lief vindt nodig je ook wat vrienden uit. Iets met veel zielen en vreugd enzo. Op FB plaats ik ook dingen die bijvoorbeeld net te kort zijn voor hier.
3. De derde mededeling die er niet zou zijn: het is weekend, en ik hoop dat je dat leuk inluidt met onderstaand stuk :).

Een tijdje terug moest ik op een onbekend adres zijn, maar ik verdwaalde. Weer. Ondanks het kaartje op mijn telefoon. Ik herkende de straten, maar ik had echt geen idee welke kant ik op moest en bleek elke keer weer een rondje te hebben gelopen. Het had geregend, ik had door de modder gelopen en kon niet om de situatie lachen. Nog niet.

Voor deze keer wel.

Enfin, na een half uur met natte voeten hetzelfde rondje te hebben lopen had ik het wel enigszins gehad. Er was ook niet veel volk op straat, en van de enkele personen die ik zag en aanspraak kende letterlijk niemand het adres. Niemand. Wanhopig sprak ik toen een man aan die amper uit zijn auto was gestapt. Of hij straat X kende? Nee, was het antwoord. Volgens mij zag hij dat ik bijna in tranen uitbarstte, dus meneer stelde voor om even op zijn navigatiesysteem te kijken. Zo gezegd, zo gedaan. ‘O, het is heel dichtbij’, zei hij toen. Dat vermoeden had ik ook wel, en ik vroeg hem letterlijk of hij me kon vertellen of ik nou linksaf of rechtsaf moest, dan zou ik het hopelijk wel vinden. Het navigatiesysteem was echter duidelijker voor auto’s dan voetgangers en we kwamen er niet uit. Weet je wat meneer toen deed? Hij stelde voor om even met zijn auto naar het adres te rijden en terug te komen, dan zou hij me precies kunnen vertellen hoe ik moest lopen. Dat was zo lief!

Toen ik een minuut later stond te wachten vroeg ik me heel even af of ik misschien met een valse belofte gedumpt was. Dat zou nog wat zijn. Gelukkig zag ik de auto alweer aanrijden en was ik ‘de derde straat rechtsaf, een fietspad over naar links en weer rechtsaf’ op de plek van bestemming. Een onbekende heeft gewoon een rondje voor me gereden om een adres op te zoeken. Some faith in humanity restored.

Kan altijd erger. Fascinerende setting he.

De rest van de dag moest ik glimlachen om dit voorval, en ik bedacht me hoe een klein gebaar van een onbekende een grote impact kan hebben. Prachtig is dat, en een mooie motivatie om zo veel mogelijk hetzelfde te doen.

Het heeft me dit keer trouwens wel een mooie herinnering opgeleverd, maar ik moet echt op zoek naar een beter navigatiesysteempje voor op mijn telefoon ;).

Mocht je een goede navigatie app voor Android kennen: ik hoor het graag! En heeft een onbekende ooit zoiets voor jou gedaan? Of was jij eens zo een helpende onbekende held? Share the love en tot de volgende keer inshaAllah!

Advertisements

6 thoughts on “Gelukkig verdwaald

  1. Wat lief van hem zeg! Zo zie je indd maar weer. Ik heb zelf een standaard app ‘kaarten’ op mijn iPhone. Ideaal! Ik gebruik hem vooral als ik lopend een adres moet vinden.

    x

  2. Baraka Allahoe feekoem voor jullie lieve reacties. Met Google Maps heb ik lopend niet zo heel goede ervaringen, maar dat kan ook gewoon aan mij liggen ;). Misschien moet ik dat gewoon nog een keertje proberen. Ik zal inshaAllah eens kijken of de app Kaarten er ook voor Android is.

    Liefs, Kauthar

  3. Pingback: Dankbaar en blij, week 44 | naQrae

  4. Pingback: naQrae, een jaar later | naQrae

Reageer

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s