Schommelen

Mijn broertje en ik,
buiten spelen.

Schommelen,
elke duw voelt als een zegen.

Dan lachend rennen,
hand in hand door de regen.

Hij zijn mond open,
en als het geen Ramadan was,
dan had ook ik het geweten.

#elhamdoulillah

Advertisements

De dood. Doet leven.

Ik ben, onder andere, studente. Als de deadlines naderen en puntje bij paaltje komt, dan gebeurt er iets bijzonders. Slaap wordt iets minder essentieel, veel voedsel wordt vervangen door de wonderdrank koffie en het brein is bereid er minder vroeg de brui aan te geven. In die laatste beslissende minuten voor de deadline wordt er net iets harder gewerkt, vermoeidheid wordt even vergeten en dóórgaan is het doel. Presteren, positief afgerekend willen worden. En dat doel, die deadline, die laatste minuten, die geven kracht.  Zonder deadline geen oordeel, zonder deadline geen doel.
Continue reading

Hij weet het

‘Jij wilde iets goeds doen. Dat is mooi, maar niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn.’, zei ze voor de zoveelste keer. Tegen zichzelf. Ze bleef het vergeten.

Ongemerkt slaakte ze een zucht.

‘Hey, kop op,’ hoorde ze toen, ‘Hij weet het.’.

Ze glimlachte.

Slaap

Slaap,
soms niet verkozen.
Waar het lichaam naar snakt,
wat de geest vreest.
Als de oogleden zakken,
gaan er elders deuren open.
In het donkerste hoekje kloppen ze dan aan,
dwalende demonen.

Gaza, kijk niet toe

Het is 1 juli 2014. Na een korte, maar rustige nacht gaat mijn wekker. Met een half oog check ik Facebook op mijn telefoon, en dan schrik ik wakker. Gaza had geen rustige nacht. In Gaza zijn sommigen vanochtend niet wakker geworden. Platgebombardeerd. Onschuldig.

Mijn broertje staat met zijn rugtas te wachten om naar school te gaan. Ik kijk hem aan, en denk aan alle moeders die hun kind vanochtend niet levend in de armen hebben kunnen sluiten. Ik druk een kus op zijn hoofd. Mijn hart bloedt.

Continue reading