De dood. Doet leven.

Ik ben, onder andere, studente. Als de deadlines naderen en puntje bij paaltje komt, dan gebeurt er iets bijzonders. Slaap wordt iets minder essentieel, veel voedsel wordt vervangen door de wonderdrank koffie en het brein is bereid er minder vroeg de brui aan te geven. In die laatste beslissende minuten voor de deadline wordt er net iets harder gewerkt, vermoeidheid wordt even vergeten en dóórgaan is het doel. Presteren, positief afgerekend willen worden. En dat doel, die deadline, die laatste minuten, die geven kracht.  Zonder deadline geen oordeel, zonder deadline geen doel.

Waarom ik over deadlines begin? Omdat ik vaak al zwoegend, de laatste beslissende minuten achter mijn laptop, toch aan iets heel anders moet denken. De dood, en dan in het bijzonder dit Qur’anvers:

Iedere ziel zal de dood ervaren, en Wij stellen jullie op de proef met het slechte en het goede als een beproeving. En tot Ons worden jullie teruggekeerd (21:35).

Bijna elke deadline denk ik aan de dood, of ik nou wil of niet. Een mooie gunst. Een reality check. Zet mijn leven in perspectief. Motiveert. Keurt af. Helpt.

Denken aan de dood kan het leven verrijken. Iedere ziel zal de dood ervaren. Ons wacht in dat opzicht allen hetzelfde lot. Allah heeft gezegd dat we tot die tijd beproefd zullen worden, en dan zal dat ook gebeuren. Maar weet dat dit leven eindig is, weet dat alles wat je meemaakt een reden heeft. Weet dat elke gebeurtenis bagage is. Het maakt van het leven één grote les, een ontdekkingsreis. Een koffer die wordt gepakt, elke keer weer, met alle ervaringen des levens. Een koffer die wordt gebruikt. Uit het verleden, in het heden. Om niet weer dezelfde fout te maken, om door te gaan met de goede daden. Met het einde in zicht het beste van het heden maken.

Hoe graag zou ik in dit leven het beste willen geven wat ik kan. Met in mijn achterhoofd dé deadline: de dood. Denken aan de dood kan kracht geven omdat ik weet dat ik daarna Allah zal ontmoeten. In welke staat zal dat zijn? Ik wil dat Allah tevreden over mij is. Ik ben niet de beste persoon ter wereld, maar ik wil proberen de beste versie van mezelf te zijn. Denken aan de dood kan daarbij helpen. Ik kan dan proberen net dat ene weerwoord in te slikken. Glimlachen terwijl ik iemand eigenlijk niet wil aankijken. Een hand uitsteken, ook als ik niet weet of deze wordt aangenomen. Misschien wordt deze wel vertrapt. Dat weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat Allah het allemaal ziet. Hij wéét het. Hij ziet de strijd, Hij ziet de moeite. Ik wil laten zien dat ik het probeer.

En dan lig ik op mijn sterfbed ooit. Met mijn koffer, mijn leven bijna achter me. Eindbestemming bereikt. Ik weet dat ik terugkeer naar Allah. Ik wil daarnaar kunnen uitkijken. Ik wil kunnen zeggen dat ik als mens tekortkom, maar dat ik wel mijn uiterste best heb gedaan. Om dat hopelijk te kunnen zeggen, denk ik aan de dood als een deadline. Een deadline die het uiterste uit me haalt. Die me motiveert. Die mij herinnert aan mijn mens zijn. Aan mijn beperkingen, maar ook aan mijn kunnen. Aan de bagage die ik mee wil nemen. Aan de eindigheid van dit leven, en de oneindigheid van het volgende.

De dood, de terugkeer naar Allah. Een deadline die doet leven. Ik zou er vaker aan willen denken.

Dit artikel verscheen op Wijblijvenhier.nl

Advertisements

Reageer

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s