Wat we van baby’s kunnen leren

Vorig weekend heb ik iets moois kunnen doen wat ik erg had gemist. Iets wat lang geleden was, maar wat niet zomaar even gedaan kan worden. Ik heb dat weekend een klein wondertje vastgehouden. Elhamdoulillah.

Ik zat heel stil, maar ondertussen gebeurde veel. Met mijn ene hand ondersteunde ik het ruggetje dat nét groter was dan mijn hand. De andere hand was nog voorzichtiger: die ondersteunde het hoofdje. Mijn neus was druk bezig. Babygeur. Liefde. Mijn oren vingen zoveel mogelijk babygeluid op, en ondertussen probeerde ik niet te smelten. En dat terwijl mijn hoofd tijdens zo’n vasthoudmoment ook overuren draait.

Continue reading

Advertisements